the world is changed

I feel it in the water

I feel it in the earth

I smell it in the air

much that once was...i

is lost....

for none now live who remember it

محرم بی علم حالی نداره

دل من طاقت دوری نداره

چو شو گیرم خیالش را در اغوششششششش

قافیه که به تنگ آید.......

من مست و تو دیوانه....

نه. اون یه جا هنوز برای من نرسیده. هنوز تلاش میکنم؟

هر چند گاهی وقتها به خودم میگم: هیچ میدونی تو برای اینکه لحظات خوبی داشته باشی داری این همه تلاش میکنی برای چسبوندن و پیوند دادن و نمیدونم attach کردن و از این اراجیف این آدمها. هیچ فکر کردی که شاید بهشون خوش نمیگذره و از این با هم بودن لذتی نمیبرند و شاید فقط همدگیه رو تحمل میکنند و به روی تو نمیارند؟؟؟

اما من از رو نمیرم. هنوز تلاش میکنم شاید تا یه جائی که یکیشون برگرده بهم بگه: آقا جان به تو چه؟ ما از هم خوشمون نمیاد. مرض داری مگه؟ یا اون جائی که خودم...

پنجمی این اطلاعات رو در اختیارم گذاشت:

و ششمی هم ... مممممم. این خوب بود.

اگه کسی متن سخنرانی رو داره لطفا به ما هم برسونه

دستور نهاد ریاست‌جمهوری به خبر گزاری ها برای سانسور سخنرانی احمدی‌نژاد در جمع مبلغین مذهبی

نوروز: نهاد ریاست جمهوری از انتشار سخنرانی احمدی‌‌نژاد در جمع مبلغین مذهبی و مداحان ماه محرم كه اوایل هفته گذشته انجام شد، ممانعت كرده است.

به گزارش خبرنگار نوروز، نهاد ریاست جمهوری علاوه بر اینكه خبرنگاران خبرگزاری‌ها را از انتشار سخنان احمدی‌نژاد منع كرده، بلكه حتی از آنها خواسته تا دست‌نویس خود از سخنان احمدی‌نژاد را به مسؤولان نهاد ریاست‌جمهوری تحویل دهند.

گفته می‌شود احمدی‌نژاد در این سخنرانی مطالب عجیبی را در مورد مسایل مذهبی مطرح كرده كه با تاكیدات مراجع، علما و روحانیون برجسته در نفی ترویج خرافات در عزاداری‌های محرم و صفر در تعارض قرار داشته است و به همین دلیل هم، نهاد ریاست‌جمهوری مانع از انتشار آن شده است.

در عین‌حال، احمدی‌نژاد در این سخنرانی سانسورشده در اظهاراتی عجیب منتقدان خود را عامل قطع انتقال گاز از تركمنستان به ایران معرفی كرده و مدعی شده: عوامل داخلی به تركمنستان خط دادند كه در بحبوحه سرما گاز را قطع كنند برای اعمال فشار به دولت!

گفتنی است احمدی‌نژاد هفته گذشته در حاشیه جلسه هیات دولت هم واکنشی عجیب به عملکرد شهرداری در بحران برف اخیر نشان داده بود. وی در واکنشی که از اخبار شبانگاهی شبکه سوم سیما نیز پوشش داده شد، با زدن کفشهایش به برف‌ها اظهار داشت: «نگاه کنید نمک پاشیده‌اند روی برف‌ها و آسفالت را خراب کرده‌اند!».

و اما... تهران برفی بدون عکس که نمیشه؟ البته همه این عکس ها مال بعد از تعطیلی و این حرفهاست. والا دروغ چرا، از اونجائی که دست به زمین خودن من اصلا بد نیست، فکر کردم دوربین ببرم و بخورم زمین و بیافتم روش دیگه نور علی نوره و خر بیا و من زمین خورده رو جمع کن. آخه من که زمین بخورم دیگه بلند نمیشم که. داستان چند وقت پیشه که در راه رفتن به خانه منزل پروشات اینها درست جلوی در خونه خودمون خوردم زمین و مادر خانومی نه از صدای زمین خوردن من که از صدای غش و ریسه رفتنم فهمید که زمین خوردم و خوب ابراز فرمودند: آخ کاش من میدیم!!! یعنی اینکه من اصلا ناراحت نیستم که خوردی زمین. ناراحتم که چرا من نبودم بخندم.

خلاصه همین دیگه. اینم از این.

نکته: اصل عکس ها و البته شرح تفصیلی اونها توی بلاگ اصلی موجود میباشد. از اونجائی که قراره اینجا به قاعده حداقل آینه اون بلاگ کار کنه، اینه که شرح ها ناقص و یا بعضا یه سری از عکس ها اصلا اینوری نیومدند. از ما گفتن

وسط روز و این مه؟ شاهکار بود و لذت بخش. هرچند از سرما آدم....

برف میبارد. برف میبارد به روی سنگ و خارا سنگ و الی آخر... این عکس رو خودم بسیار دوست میدارمش

ایضا این عکس رو هم همینطور.

میگن طرف از سرما آب دماغش قندیل بسته. حکایت تهرانه که هر جا رو میبینی یه قندیلی چیزی ازش آویزوونه. حالا میخواد کنار دیوار باشه، میخواد سپر و گلگیر ماشین مردم.

نمیدونم اینها همون کاج طلائی معروفند که  دست بر قضا سر از میدون تجریش در آوردند یا نه. من اول میخواستم از کاجی که برف روش نشسته عکس بگیرم. همچین که دنبال زاویه مناسب گشتم و چرخی دورش زدم دیدم ااااا. اینا یه ورشون با اون ورشون فرق داره.. اما خوشگله. قبول کنید...

حکایت آتیش و برف... یه داستان همیشگی و خیلی خیلی خیلی قشنگ...... فکر کن سردت باشه و یخ زده باشی و یه آتیش مثل این داشته باشی برای من. بوی چوب گردو و دود و جرق جرق سوختن و داغی اتیشی که سورتت رو سرخ میکنه.....

اینم داستان همیشگی من و گربه های خیابونی و اینکه این چند تا ) خیلی بیشتر از دو هستند ، همه هم ساکن پارک ساعی۹ باعث شدن من روزی چقدر راهم رو دور کنم که بتونم یه سری بهشون بزنم و بعدش باید تا خونه بدوم برای اینکه بتونم دست و صورتی بشورم و خودم رو از الرزی به این موجودات پشمالو خلاص. مسخره نیست؟ ادم هم به اینا آلرژی داشته باشه، هم روش کم نشه؟ مادر خانومی و البته خیلی های دیگه که قبلا حکم به دیوانگی ما دادند. اما ما هنوز میتازیم....رومون هم کم نمیشه. فقط پاک کردن پشم و پیل این دوستان از روی کت و شلوار و مانتو یه کم سخته. اما خدا وکیلی وجدانتون آوویزون نیست وقتی خودتون گرمین ولی میدونید اینها سردشونه؟ یه خانومه براشون تو پارک هر چند روز ساردین میاره. ساردین های یخ زده رو تو دستش نگه میداره تا گرما دستش یخشون رو آب کنه. آخه گربه ها ساردین یخ زده دوست ندارند. خوب دیگه اذوقه کیف من هم این روزها سوسیس کالباسه برای اینا

ای جانننننن. این فوضول باشی نمیدونم برای چی تصمیم گرفته بود از من بالا بره؟ احتمالا منو به ساردین ها ترجیح میداد. خلاصه که اومده روی صندلی پارک و بعد هم ...معلومه دیگه.... لذت بخشه بغل کردن یه گربه و احساس کردن اون خرخر وقتی آرومه و گرمه و همه چی بر وفق مرادشه. به قیافش نگاه نکنید ها. مادر خانومی میگفت این چرا اینقدر گندست. گفتم گنده نیست، زیادی کش اومده برای رسیدن به دست من!!!

پی نوشت: الان ( دوشنبه- ۲:۵۱ دقیقه بعد از ظهر ) اینجا داره برف میاد.سرده و من دلم یه گربه میخواد 

حدیثی حکایت از این دارد که جبرئیل محمد را در سدر المنتهی نزد خدای یگانه میبرد و در بازگشت محمد و موسی با یکدیگر برخورد میکنند و محمد اعلام میدارد که خدای یگانه به او حکم فرموده تا مردمانش را به پنجاه بار عبادت روزانه ملزم نماید. موسی بوی هشدار داد: من انسانهارا بهتر از تو میشناسم. و با تمام قدرت بر فرزندان اسرائیل حکومت کردم. برگرد و از او درخواست کن که دفعات نماز را کاهش دهد. محمد نصیحت او را بکار بست و دفعات عبادت به چهل بار کاهش یافت. مجدداً موسی دخالت کرد و از محمد خواست تا پیش خداوند برگشته، دفعات نماز را باز هم کاهش دهد. سرانجام پس از رفت و آمد های متعدد که در تمام طول شب ادامه داشت تعداد دفعات عبادت مسلمانان به پنج بار در روز رسید.

این حدیث چندان شناخته شده نیست و عزرا کاملاً اتفاقی آن را در یک کتاب فلسفی متعلق به پزشک بزرگ ایرانی ، ابو علی سینا ، خوانده بود. اما چه کسی هنوز ابن سینا را میشناسد؟

خاخام غرق در افکار خود....

یاقوت کبود- نوشته ژیلبر سینوئه- ترجمه عبد الرضا مهدوی

( پینوشت: ما که هیچی- اما دمش گرم. باز به داد بقیه رسید. و الا کار و زندگی تعطیل...)

چه شود. بماند.

اینم عکس های امروز تهران. برفی و شدیدا خوشگل

ما که آخر سر نفهمیدیم این داستان عکس گذاشتن اینجا چه جوریه! یه جای دیگه که آپ لود میکنیم، عکسه اینجا باز نمیشه. خلاصه هیچی دیگه. گفتم قبل از اینکه بقیه این عکس رو بذارن، خودم انحصارش رو بدست بگیرم.

متولدین دی ماهی! دست ها بالا لطفا!

بسیار بسیار خوش گذشت. این تولد نیز به خیر و خوبی و خوشی البته با تعداد متنابهی غایب طبق معمول بر گذار شد. اما این وسط من دلم شدیدا برای عمو سهیلمون تنگ شده بود و جاش خیلی زیاد خالی بود. تنها کسی بود که وسط اون شلوغ پلوغی یادش کردم و پیش خودم گفتم کاش بود!!! همایش بدون آبدارخونه مگه میشه؟

وقتی همیشه حرف از این میزنی که مرد میتونه زن داشته باشه اما رابطه ای بی خطر با همکار زنش هم داشته باشه، اما خودت هم حرف خودت رو باور نداشته باشی، اما خودت هم باور نداشته باشی که تو این جامعه این کار عملیه، اگه همکار مردت هر روز بهت پیشنهاد بده که بیا برسونمت، با اینکه میدونی زن داره و چقدر زنش رو هم دوست داره، بازم ذهنت به خطا میره....

وقتی باور داری که برای اطرافیانت همیشه بهترین رو میخوای و این همیشه شعارت بوده، اما با دیدن موفقیت هاشون اشک حسرتت سرازیر میشه، یعنی خودت هم حرف خودت رو قبول نداری. یعنی خودت هم خودت رو میبری زیر علامت تعجب و نه سوال!...

( این پست هیچ مبنای منطقی و عقلائی نداره. لطفا دنبال هیچ material ی از این دست نگردید)

موقعیتهائی که همیشه و همه جا با آدم هستند. حتی اگه این موقعیت یه جورائی تقصیر خودت باشه. برای اینکه دوست داری با بقیه باشی. برای اینکه دلت نمی خواد فقط به خاطر چند تا اتفاق کوچیک یا حضوری بی اهمیت ، نه برای بقیه که برای تو، دیدن بقیه دوستهائی رو که دوستشون داری از دست بدی. برای اینکه نتونستی بگی نه، ناچاری حضور داشته باشی و حالا فقط به خاطر اینکه میترسی از خراب کردن یه شب خوب، باید ساکت بمونی و اعتراض خودت رو نشون ندی تا شاید دفعه بعد یادت بمونه که نه بگی و یادشون بمونه که نه گفتنت رو بشنوند. وقتی عادت به نه گفتن نداشته باشی، نه رو اون قدر یواش و آهسته و زیر لبی میگی که کسی چیزی نمیشنوه. که کسی اون نه زیر لبی رو جدی نمیگیره.

نه گفتن شهامت میخواد. حتی اگه برای اتفاق های ساده ای مثل اون چیزی باشه که امروز بعد از ظهر قراره اتفاق بیافته!!! من اون شهامت رو نداشتم!!!

بابای سوگل و سوگند همیشه از این حرفها میزنه و من همیشه بهش میخندم و همیشه با هم شوخی میکنیم... سال نوت مبارک

۲- شنیدم که یه خان داداشی اما معلوم نیست کدوم خان داداش.. یه چیزی داره که تنها تنها داره باهاش ذوق میکنه و به ما هم نمیده. اس ام فرستادیم که تک خوری زشته و قبیح اما جواب نداد!!! حالا چرا خدایش عالم است ولا غیر.

۳- امید بگم چی نشی!!! ( اینو فقط در گوش خودش دارم میگم. بقیه نخونن لطفاْ)

۴- شنیدیم که قراره و قراره یه خبری بشه. فکر کنم بد نباشه این دی ماهی های رو سوار اتوبوسی چیزی کنیم بفرستیم یه جا بازدید. یا شایدم سوار هواپیماشون کنیم. بالاخره همیشه کوه و کمری یا خلبان ناشی ای برای داااااااغان شدن هواپیما وجود داره. آخه من با این همه دی ماهی چه کنم؟ خدا وکیلی انصافه؟

۵- امسال چرا اسکروچ نشون نداد؟

۶- در راستای اون نکته اولی نمیشه آخه من هینتی چیزی ندم که پروشات دلش همین جوری تالاپ تولوپ نکنه که.......and like the some song, same moon shining to my window

Merry Christmas

Here’s wishing you a yippee-filled Yuletime overflowing with yard-long yams, yapping yoyo-yanking yetis, yak-milk yeast-cakes, and yellow yarn-yielding year-end yard-gnomes.

فکر کن!!!! یه دونه از اینا داشته باشی و هی بچلونیش و هی .......واییییییییییییییییییییی

من یه دونه از اینا میخوام.......

( حالا اگه یکی تونست بفهمه که من گیج چرا اینها رو اینجا دارم مینویسم، هنر کرده. بالاخره دیگه. علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد. مگه نه؟